هوش مصنوعی با سیاستگذاری عمومی چه میکند؟
فرناندو فیلگویراس در کتاب جدید خود نشان میدهد که هوش مصنوعی صرفاً ابزار اتوماسیون یا افزایش بهرهوری نیست. اثر واقعی آن در سیاستگذاری عمومی، تغییر بنیادین در نحوه تولید، تفسیر و بهکارگیری دانش است. سیاستگذاری از اتکای صرف به قضاوت انسانی و تجربه حرفهای، به نوعی هوش ترکیبی انسان–ماشین منتقل میشود.
با هوش مصنوعی، راهحلها از دل پیشبینی، شبیهسازی و توصیههای الگوریتمی بیرون میآیند؛ مرز میان تحلیل، اجرا و ارزیابی سیاست کمرنگ میشود و در نتیجه، سیاستگذاری وارد یک رژیم دانشی جدید میشود.
با ورود هوش مصنوعی، مراحل کلاسیک چرخه سیاست دیگر خطی نیستند؛ داده، مدلسازی و الگوریتمها بهطور همزمان در همه مراحل فعالاند و سیاستگذاری به فرآیندی مبتنی بر پیشبینی، سناریوسازی و یادگیری مستمر بدل میشود.
هوش مصنوعی تصمیمگیری درباره تخصیص منابع (رفاه، سلامت، امنیت، ویزا، مالیات و…) را الگوریتمی میکند و در نتیجه نوعی اقتدار خودکار و متمرکز ایجاد میکند که از نظر سیاسی خنثی نیست.
